Urodził się 1 sierpnia 1894 r. we Lwowie.

Po maturze w 1912 r. rozpoczął studia na wydziale budowy dróg i mostów Politechniki Lwowskiej.  W tym czasie należał do Drużyn Strzeleckich.

Do Legionów Polskich wstąpił w sierpniu 1914 r.  Służył w 6 pułku piechoty jako dowódca kompanii, a następnie batalionu.

Ranny w bitwie pod Laskami 26 października 1914 r.

W 1915 r. awansował do stopnia porucznika.

W 1917 r. po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej, gdzie pełnił służbę w 19 pułku strzelców.

W lutym 1918 r. ukończył szkołę oficerów rezerwy, po czym ponownie został skierowany do tej samej jednostki.  Jednocześnie od maja tego roku był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej (POW).

W Wojsku Polskim rozpoczął służbę w listopadzie 1918 r., jako szef sztabu w grupie płk Cz. Rybińskiego. 

Po przegranej bitwie pod Mikulińcami 29 listopada trafił do niewoli ukraińskiej.

Zwolniony w czerwcu 1919 r. wrócił do służby w WP, uzyskując stopień kapitana.

Do września 1921 r. pełnił funkcje: zastępcy dowódcy batalionu zapasowego 6 pułku piechoty Legionów, adiutanta sztabu dowództwa 3 Brygady Piechoty Legionów, dowódcy batalionu, a następnie dowódcy 6  pułku piechoty Legionów, dowódcy  132 pułku piechoty, dowódcy 1 pułku czołgów. 

W roku 1920 r. uzyskał awans na podpułkownika.

Na przełomie 1920 i 1921 r. ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców w Warszawie.

We wrześniu 1921 r. został inspektorem broni czołgowej w Departamencie Piechoty Ministerstwie Spraw Wojskowych.

Od marca do listopada 1922 r. był uczestnikiem kursu czołgów we Francji w Wersalu.
Po jego ukończeniu ponownie objął dowództwo l pułku czołgów, sprawując je do 1927 r.

W 1924 r. uzyskał awans na stopień pułkownika.

Od maja 1927 r. pełnił funkcję szefa wydziału broni pancernej Departamentu Inżynieryjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych.

W styczniu następnego roku objął stanowisko drugiego dowódcy piechoty dywizyjnej 23 Dywizji Piechoty w Katowicach.

Po ukończeniu w sierpniu 1931 r. kursu w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych został   dowódcą piechoty dywizyjnej 23 Dywizji Piechoty w Katowicach.

Od lutego 1932 r. do grudnia 1938 r. był dowódcą 9 Dywizji Piechoty w Siedlcach.
W 1933 r. uzyskał stopnień generała brygady.

W grudniu 1938 r. został zastępcą dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza (KOP), a w  sierpniu 1939 r. jego dowódcą.

Po rozpoczęciu sowieckiej agresji na Polskę 17 września 1939 r. stojąc na czele zgrupowania KOP stoczył z Armią Czerwoną kilkanaście potyczek i dwie bitwy: pod Szackiem (28-29IX)  i Wytycznem w pow. włodawskim (1 X), po której rozformował podległe mu oddziały.

Po przedostaniu się do Warszawy był jednym z założycieli organizacji Komenda Obrońców Polski.

W 1940 r. przez Litwę i Szwecję dotarł do Wielkiej Brytanii. Przez następne lata aż do końca wojny pozostawał w dyspozycji Naczelnego Wodza.

Po jej zakończeniu od sierpnia 1945 r. do kwietnia 1947 r. służył w Generalnym Inspektoracie Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia.

Po demobilizacji zamieszkał w Londynie. W 1972 r. przeniósł się do Kanady.

Zmarł 18 października 1986 r. w Ottawie. Pochowany został na miejscowym cmentarzu Notre Dame.

Był odznaczony m.in.: Orderem Virtuti Militari kl. V, Krzyżem Niepodległości, Orderem Polonia Restituta kl. III, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi.