Urodził się 1 lutego 1889 r. w Borze pod Ostrowcem w  pow. Iłża.

W 1907 r. ukończył gimnazjum filologiczne im. gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie, a następnie w 1908 r. rozpoczął studia uniwersytecie w Liege w Belgii na Wydziale Nauk Ścisłych. Na uczelni  był jednym z założycieli Związku Walki Czynnej (ZWC).

W 1910 r. przeniósł się do Lwowa, gdzie kontynuował studia na Politechnice Lwowskiej na Wydziale Budowy Maszyn (1910-1914).

Aktywnie dział w ZWC oraz w Związku Strzeleckim.

W 1912 r. po ukończeniu szkoły oficerskiej został dowódcą plutonu na kursie oficerów niższych, a następnie w 1913 r. komendantem szkoły podoficerskiej.

W sierpniu 1914 r. rozpoczął służbę w Legionach Polskich, pełniąc kolejno funkcje: referenta organizacyjnego w sztabie I Brygady, dowódcy kompanii w 6. batalionie, dowódcy 2 batalionu 1 pułku piechoty, oficera operacyjnego I Brygady, dowódcy 2 batalionu 5 pułku piechoty, referenta organizacyjnego sztabu Grupy Operacyjnej, szefa sztabu I Brygady i I oficera sztabu.

Ranny w bitwie pod Łowczówkiem  24 grudnia 1914 r.

W październiku 1914 r. mianowany porucznikiem, w styczniu 1915 r. uzyskał stopień kapitana.

W marcu 1917 r. ukończył kurs Sztabu Generalnego prowadzony przez Polnische Wehrmacht w Warszawie. Po kursie został dowódcą l pułku piechoty Legionów.

Po kryzysie przysięgowym w 1917 r. został internowany przez Niemców w obozie w Beniaminowie.

Uwolniony pod koniec września 1918 r. współpracował z Polską Organizacją Wojskową.

Służbę w Wojsku Polskim rozpoczął na początku listopada 1918 r. obejmując stanowisko  szefa I oddziału Dowództwa Okręgu Generalnego.

W grudniu tego roku awansował na majora. Później pełnił funkcje szefa Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego (1918/1919).

W styczniu 1919 r. został szefem sztabu Grupy Operacyjnej „Bug". Ranny w walkach z Ukraińcami pod Bełzem (28 stycznia 1919).

Następnie szef sztabu 2 Dywizji Piechoty Legionów (luty-kwiecień 1919), grupy kawalerii płk Władysława Beliny-Prażmowskiego (kwiecień-wrzesień 1919), Grupy Litewskiej gen. Edwarda Rydza-Śmigłego (wrzesień-listopad1919), adiutant generalny Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego (listopad 1919-kwiecień 1920), szef sztabu dywizji kawalerii gen. Jana Romera (kwiecień-lipiec 1920) oraz szef Oddziału III (operacyjnego) Naczelnego Dowództwa (lipiec 1920-kwiecień 1921).

W maju 1920 r. uzyskał stopień pułkownika.

Po zakończeniu działań wojennych pełnił funkcje: szefa  Oddziału III Biura Ścisłej Rady Wojennej (kwiecień-grudzień 1921), a następnie szefa tego Biura i II zastępcy szefa Sztabu Generalnego (grudzień 1921 - październik 1925).

W 1923 r. ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, a w 1924 r. kurs w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych.

W marcu 1924 r. awansowany na stopień generała brygady.

Od października 1925 r. do czerwca 1926 r. dowodził 28 Dywizją Piechoty w Warszawie.

W czasie zamachu majowego w 1926 r. opowiedział się po stronie marszałka Józefa Piłsudskiego.

28 czerwca 1926 r. został mianowany szefem Sztabu Generalnego (od 1928 r. Sztabu Głównego).  Na stanowisku tym zasiadał do grudnia 1931 r.

W 1928 r. uzyskał stopień generała dywizji.

Następnie objął stanowisko Inspektora Armii.

Po wybuchu wojny 4 września1939 r. otrzymał zadanie zorganizowania Armii „Lublin".   

14 września podporządkowano mu również Armię „Kraków". Jego zadaniem początkowo była obrona środkowej Wisły, a następnie dotarcie na przedmoście rumuńskie.
Po bitwie pod Tomaszowem Lubelskim 20 września wydał rozkaz kapitulacji.

Do końca wojny przebywał w niemieckiej niewoli w obozach jenieckich: VIIA Murnau, VIIIB Silberberg, IVC Colditz, XC Lubeka, VIB Doessel. W obozach kierował działalnością konspiracyjną.

W kwietniu 1945 r. po wyzwoleniu wyjechał do Wielkiej Brytanii i zamieszkał w Londynie.

Był członkiem Komisji Historycznej Sztabu Głównego oraz przewodniczącym Komisji do Spraw Żołnierzy 1939 r.

Zmarł 21 marca 1951 r. w Londynie. Pochowany został na cmentarzu St. Mary's w Kensel Green. W 1990 r. urna z jego prochami spoczęła na cmentarzu wojennym w Tomaszowie Lubelskim.

Był odznaczony m.in.: Orderem Virtuti Militari kl. V, Krzyżem Niepodległości, Orderem Polonia Restituta kl. III i IV, czterokrotnie Krzyżem Walecznych oraz Złotym Krzyżem Zasługi.