Urodził się 15 kwietnia 1886 r.  w Krakowie. W wieku dziesięciu lat został uczniem wojskowej szkoły realnej w Wiedniu.

Po uzyskaniu w 1903 r. matury rozpoczął studia w Wojskowej Akademii Technicznej w Mödling (Wiedeń) na wydziale inżynieryjno-saperskim. Ukończył ją w 1906 r. z wynikem celującym, otrzymując stopień podporucznika.

Od 1906 do 1910 r. służył w 9 batalionie saperów w Krakowie.

Następnie studiował w Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu (1910-1913).

W 1911 r. uzyskał awans na stopień porucznika.

W 1913 r. rozpoczął służbę w szefostwie inżynierii w Sarajewie.

Po wybuchu I wojny światowej walczył w armii austriackiej, początkowo na froncie serbskim, a następnie rosyjskim jako oficer łącznikowy w szabie XXIV korpusu.

Po przeniesieniu na front włoski od lutego do lipca 1916 r. był szefem sztabu wojsk technicznych w grupie arcyksięcia Eugeniusza w Tyrolu.

Następnie jako austriacki oficer łącznikowy pełnił służbę w sztabie 9 armii niemieckiej w Siedmiogrodzie i Rumunii (1 IX 1916-1IV 1917).

W czerwcu 1917 r. został przeniesiony ponownie na front rosyjski, gdzie był zastępcą szefa ekspozytury 4 armii austriackiej przy dowództwie niemieckiej grupy operacyjnej na Wołyniu.

Od marca 1918 r. objął stanowisko szefa sztabu austriackiej bazy w mieście Braiła na terenie Rumunii.

Do Wojska Polskiego wstąpił w listopadzie 1918 r. Początkowo skierowany został do pracy  w I, a następnie III Oddziale Sztabu Generalnego.

W 1919 r. uzyskał stopień majora.

Od listopada 1919 r. pełnił kolejno funkcje: szefa sztabu 1 Dywizji Piechoty Legionów, Grupy Operacyjnej gen. Edwarda Śmigłego-Rydza, szefa sztabu 3 Armii i jednocześnie dowódcy 1 Dywizji Piechoty Legionów, razem z którą uczestniczył w walkach na Ukrainie i wyprawie na Kijów (IV-VI 1920).

W czerwcu 1920 r. został szefem sztabu Frontu Południowo-Wschodniego, a następnie Frontu Środkowego.

Od bitwy warszawskiej do zakończenia działań wojennych był szefem sztabu 2 Armii.

W roku 1920 awansował do stopnia podpułkownika.

W styczniu 1921 r. został wykładowcą taktyki ogólnej w Szkole Sztabu Generalnego i członkiem Komisji Regulaminowej.

Od maja 1921 r. sprawował funkcję szefa sekcji planów, a od grudnia tego roku szefa Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej.

Równolegle od grudnia 1924 r. pełnił obowiązki drugiego zastępcy szefa Sztabu Generalnego.

W 1922 r. uzyskał stopień pułkownika.

W listopadzie 1925 r. został mianowany szefem Biura Ścisłej Rady Wojennej i drugim zastępcą szefa Sztabu Generalnego.

Podczas zamachu majowego w 1926 r. opowiedział się po stronie rządowej.

W grudniu1926 r. został zastępcą szefa Sztabu Generalnego.

Do stopnia generała brygady awansował w 1927 r.

W listopadzie 1928 r. objął stanowisko komendanta Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Funkcję tę pełnił do września 1939 r.

Jednocześnie od 1935 r. był generałem do prac przy Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych.

W marcu 1939 r. awansował do stopnia generała dywizji i został inspektorem armii.

W czasie kampanii polskiej 1939 r. dowodził Armią „Poznań". Był inicjatorem zwrotu zaczepnego nad Bzurą ( 9-17 września). Podczas tej bitwy dowodził armiami „Poznań” i „Pomorze.

Po przebiciu się z częścią armii do walczącej stolicy 22 września został mianowany zastępcą dowódcy Armii „Warszawa". 27 września z upoważnienia dowództwa obrony Warszawy brał udział w rozmowach kapitulacyjnych.

Od października 1939 r. do kwietnia 1945 r. przetrzymywany był w niemieckiej niewoli w obozach IVA Hohenstein, IVB Koenigstein i VIIA Murnau.

Po wyzwoleniu przez armię amerykańską wyjechał do Londynu, gdzie został przewodniczącym Komisji Historycznej Kampanii Wrześniowej. Kontynuowanie pracy uniemożliwiła mu nieuleczalna choroba nowotworowa.

Zmarł w Londynie 8 stycznia 1947 r.

Dziesięć lat później jego prochy przewieziono do Polski i pochowano w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Gen. Kutrzeba był autorem wielu publikacji z dziedziny taktyki, organizacji wojsk, regulaminów oraz obszernych prac wojskowo-historycznych.

Był odznaczony m.in.: Orderem Virtuti Militari kl. II, III i V, Orderem Polonia Restituta kl. III i IV, trzykrotnie Krzyżem Walecznych oraz Złotym Krzyżem Zasługi.