Urodził się 1 lutego 1888 r. w Tarnopolu. 

Po ukończeniu wojskowej szkoły realnej w Hranicach i złożeniu cywilnej matury w Wiedniu studiował w Akademii Wojskowo-Technicznej w Mödling na wydziale artyleri (1905-1908).

W 1908 r. otrzymał awans na stopień podporucznika i został przydzielony do 2 pułku haubic polowych armii austriackiej w Wiedniu.

W 1913 r. rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej w Wiedniu, których nie ukończył z powodu wybuchu I wojny światowej. W tym samym roku awansował na porucznika.

Na początku działań wojennych przydzielony do sztabu 5 Brygady Górskiej walczył na froncie serbskim.

W styczniu 1915 r. przeniesiony został do VIII korpusu na front galicyjski. Od marca w składzie XXV Brygady Piechoty brał udział w walkach w Karpatach.

W maju 1915 r. awansował na stopień kapitana i dzięki podjętym staraniom otrzymał przydział do Legionów Polskich.

Początkowo był oficerem sztabu II Brygady, a od czerwca 1915 r. do maja 1916 r.oficerem sztabu i zastępcą szefa sztabu Komendy Legionów.

W czerwcu 1916 r. został szefem Sztabu III Brygady Legionów. Od lutego do lipca 1917 r., podczas szkolenia Legionów Polskich przez Niemców, był zastępcą dowódcy 1 pułku artylerii w Górze Kalwarii.

Od lipca 1917 r. służył w Inspektoracie Wyszkolenia Polskiej Siły Zbrojnej, później zaś pełnił funkcję komendanta Kursu Wyszkolenia Artylerii w Garwolinie.

W związku z prośbą o zmianę obywatelstwa austriackiego na polskie, w czerwcu 1918 r. został postawiony przed sądem i karnie przeniesiony na front włoski.

Do Wojska Polskiego wstąpił w listopadzie 1918 r.. Otrzymał przydział do Sztabu Generalnego. Następnie do marca 1919 r. był szefem Sztabu Dowództwa „Wschód", na czele którego stał gen. Tadeusz Rozwadowski.

W kwietniu 1919 r. objął funkcję szefa Sekcji Organizacyjnej, dwa miesiące później - zastępcy szefa Departamentu I Mobilizacyjno-Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych, a po reorganizacji ministerstwa w marcu 1920 r. - zastępcy szefa Oddziału I Mobilizacyjno-Organizacyjnego Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych.

W lipcu 1920 r. został szefem Sztabu 1 Armii, a 15 sierpnia tego roku otrzymał nominację na szefa Sztabu Grupy Operacyjnej gen. Kazimierza Raszewskiego.

Po zakończeniu działań wojennych w październiku 1920 r. objął stanowisko szefa Sztabu Okręgu Generalnego Poznań (później Okręgu Korpusu nr VII), które zajmował do października 1922 r.

Następnie do maja 1924 r. pełnił obowiązki dowódcy 14 Dywizji Piechoty. W tym okresie ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców.

Od czerwca 1924 do października 1925 r. przebywał we Francji, gdzie studiował w Ecole Superieure de Guerre, Centrum Wyszkolenia Piechoty w Wersalu oraz w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Metzu.

 Po powrocie do Polski został dyrektorem nauk w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie.

W 1927 r. powrócił do służby liniowej, obejmując dowodzenie  nad 29 Dywizją Piechoty stacjonującą w Grodnie.

W 1928 r.  uzyskał awans na generała brygady.

W 1936 r. mianowany został dowódcą Okręgu Korpusu nr III w Grodnie, a w roku 1938 objął funkcję dowódcy Okręgu Korpusu nr IX w Brześciu nad Bugiem. Stanowisko to zajmował do 8 września 1939 r.

Po wybuchu wojny rozkazem Naczelnego Wodza został 9 września mianowany dowódcą Grupy Operacyjnej „Polesie" (od 27 IX SGO „Polesie).

Po agresji sowieckiej na Polskę pod Jabłonią (19 IX) i Milanowem (30 IX) pobił wysunięte kolumny oddziałów Armii Czerwonej.

5 października 1939 r., po pięciodniowych walkach z Wehrmachtem pod Kockiem, złożył broń jako ostatni polski generał.

Po bitwie dostał się do niewoli niemieckiej. Przetrzymywany był w Oflagu IVB w twierdzy Koenigstein koło Drezna.

Zmarł 5 kwietnia 1941 r. w szpitalu wojskowym w Weisser Hirsch. Pochowany został na cmentarzu w Neustadt.