Urodził się 25 października 1867 r. w Garbowie koło Zawichostu w rodzinie ziemiańskiej.

Po rozpoczęciu nauki w gimnazjum w Radomiu w wieku 14 lat przeniósł się do  korpusu kadetów w Petersburgu.

Po jego ukończeniu w 1886 r. został słuchaczem Konstantynowskiej szkoły wojskowej w Petersburgu, którą ukończył w 1888 r. w stopniu podporucznika.

Następnie służył w 140 pułku piechoty, a później w 11 pułku grenadierów.

W latach 1899-1902 studiował w rosyjskiej Akademii Sztabu Generalnego, kończąc ją w stopniu majora.

W czasie wojny rosyjsko-japońskiej (1904-1905) służył jako oficer sztabu I syberyjskiego korpusu.

W 1908 r. skierowano go do sztabu X korpusu w Charkowie. Dwa lata później został szefem sztabu 11 dywizji piechoty stacjonującej w Łucku, Dubnie i Krzemieńcu.

W 1912 r. przeniesiono go do 7 dywizji, w której sprawował to samo stanowisko. Po wybuchu I wojny światowej wraz z nią wyruszył na front.

W listopadzie 1914 r. mianowano go dowódcą 14 pułku strzelców syberyjskich. Walczył na jego czele m.in. w zwycięskiej bitwie pod Przasnyszem, gdzie został ranny.

W 1915 r. brał udział w bojach nad Dźwiną, będąc pod Lenewarden ponownie ranny.

W sierpniu 1915 r. uzyskał stopień generała majora i przydział do sztabu I armii.

W lutym 1916 r. na czele 123 dywizji skierowany został do Azji Mniejszej. Pod koniec tego roku powrócił na front niemiecki i walczył pod Rygą jako dowódca 38 dywizji.

W styczniu 1917 r. mianowano go szefem sztabu I armii.

5 maja tego roku otrzymał stopień generała porucznika i dowództwo XXXVIII korpusu, z którym w lipcu przełamał niemieckie pozycje pod Krewem.

Po wybuchu rewolucji lutowej podporządkował się Naczelnemu Polskiemu Komitetowi Wojskowemu w Rosji i na początku sierpnia 1917 r. został organizatorem i dowódcą I Korpusu Polskiego w Rosji.

Na początku 1918 r. na czele I KP toczył walki z Armią Czerwoną. Wsławił się zajęciem Bobrujska w lutym 1918 r. Wtedy też  podporządkował się Radzie Regencyjnej, a następnie pod naciskiem niemieckim zdemobilizował oddziały korpusu.

Od stycznia 1919 r. był naczelnym dowódcą powstania wielkopolskiego.

W marcu tego roku awansowany na stopień generała broni.

Po zwycięskim powstaniu w Wielkopolsce brał udział w walkach o Lwów.

14 września 1920 r. przeniesiony w stan spoczynku.

Zamieszkał w majątku Batorowo koło Poznania, zajmując się gospodarstwem i działając m.in. w Stowarzyszeniu Dowborczyków „Ku chwale Ojczyzny”.

Po długiej chorobie zmarł 26 października 1937 r. w Batorowie. Pochowano go na cmentarzu w Lusowie.