Urodził się 30 lipca 1871 r. w Klemensowie. Był XV ordynatem na Zamościu.

Współtwórca Centralnego Towarzystwa Rolniczego, a od 1903 r. jego prezes.

W 1904 r. wstąpił do Ligi Narodowej.

Członek władz Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego w zaborze rosyjskim i bliski współpracownik Romana Dmowskiego.

W 1906 r. wybrany do I Dumy Państwowej.

Po wybuchu I wojny światowej został wiceprezesem założonego w Warszawie w listopadzie 1914 r. Komitetu Narodowego Polskiego.

Wspierał finansowo Centralną Agencję Polską powstałą we wrześniu 1915 r. w Lozannie.

Od 1917 r. pełnił tę samą funkcję w KNP w Paryżu, finansując jego działalność.
Po rozwiązaniu KNP pozostał w Paryżu.

W sierpniu 1919 r. otrzymał nominację na posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego RP przy rządzie francuskim.

W 1922 r. był kandydatem Związku Ludowo-Narodowego na prezydenta RP.

Paryską placówką kierował do stycznia 1924 r. Następnie objął funkcję ministra spraw zagranicznych, którą pełnił do 27 lipca 1924 r.

W latach 1925-1927, po odejściu z dyplomacji,  był prezesem Rady Naczelnej Organizacji Ziemiańskich.

W latach trzydziestych wycofał się z życia politycznego.

Zmarł 5 maja 1939 r. w Warszawie.