Urodził się 21 grudnia 1893 r. w Petersburgu, gdzie ukończył gimnazjum i zdał maturę.
 
W 1914 r. wstąpił do armii rosyjskiej. Ukończył szkołę oficerską, brał udział w walkach na froncie austriackim.

Po wybuchu rewolucji 1917 r.  odszedł z armii rosyjskiej i rozpoczął służbę III Korpusie Polskim na Wschodzie – od stycznia do sierpnia 1918 r.
 
W październiku 1918 roku  wstąpił do 4 Dywizji Strzelców gen. Lucjana Żeligowskiego.

W czerwcu 1919 r. wraz z nią wrócił do Polski. Mianowany dowódcą 31 pułku piechoty, brał udział w wojnie polsko-sowieckiej, wyróżniając się obroną Zamościa przed Konarmią Siemiona Budionnego.
 
W paź­dzierniku 1921 r. został skierowany na kurs doszkalający dla oficerów Sztabu Generalnego w Warszawie.
 
Po studiach w 1922 r. rozpoczął służbę jako szef wydziału w Biurze Ścisłej Rady Wojennej,  a następnie był oficerem sztabu w Głównym Inspektoracie Sił Zbrojnych - do 1928 r.
 
W 1923 r. awansowany do stopnia podpułkownika, a w 1928 r. do stopnia pułkownika.

Od 1928  do 1930 r. dowodził brygadą Korpusu Ochrony Pogranicza.

W latach 1930-1936 był dowódcą piechoty dywizyjnej i pełniącym obowiązki dowódcy 19 Dywizji Piechoty w Wilnie.

W 1936 r. został mianowany dowódcą 4 Dywizji Piechoty w Toruniu.

19 marca 1938 r. uzyskał stopień generała brygady.

W czasie kampanii polskiej 1939 r. dowodził Grupą Operacyjną „Wschód" w składzie armii „Pomorze". Po ciężkich walkach nad Osą, w Borach Tucholskich i nad Bzurą próbował przebić się do walczącej Warszawy.

Zginął 22 września 1939 r. w bitwie pod Łomiankami Górnymi, prowadząc atak na bagnety. Pochowany został w Warszawie na Wojskowym Cmentarzu na Powązkach.

Odznaczony był m.in.: Orderem Virtuti Militari klasy V, Orderem Polonia
Restituta klasy III oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych.