Urodził się 3 marca 1888 r. w Odessie.

Po ukończeniu gimnazjum w Niemirowie w 1906 r. rozpoczął studia na Politechnice we Lwowie.  Od 1913 r. kontynuował naukę w Monachium. W 1914 r. uzyskał dyplom inżyniera.

Odbył obowiązkową służbę w armii rosyjskiej, otrzymując stopień chorążego rezerwy.

W czerwcu 1908 r. był założycielem we Lwowie Związku Walki Czynnej oraz członkiem Związku Strzeleckiego.

W latach 1910-1913 ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Związku Strzeleckiego i kurs informacyjny dla wyższych dowódców w Warszawie. Następnie do 1914 r. był instruktorem i kierownikiem średniego i wyższego kursu oficerskiego

W sierpniu 1914 r. wstąpił do  Legionów Polskich. Pełnił w nich kolejno obowiązki: dowódcy kompanii l pułku piechoty I Brygady, oficerem sztabu Komendy Legionów, dowódcą batalionu w 2 i 3 pułku piechoty II Brygady, współorganizatorem 6 pułku piechoty, pełniącym obowiązki dowódcy l pułku piechoty.

W październiku 1915 r. został ranny w bitwie pod Kuklami.

Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 r. został internowany przez Niemców w obozie w Beniaminowie.

Po uwolnieniu w kwietniu 1918 r. wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych, pełniąc w nich do października 1918 r. funkcje dowódcy kadry 4 pułku piechoty i kursu oficerów piechoty w Ostrowi Mazowieckiej oraz komendanta garnizonu i organizatorem kursu uzupełnień dla oficerów I Korpusu w Dęblinie.

Od listopada 1918 r. służył w Wojsku Polskim. Był kolejno: dowódcą 4 pułku piechoty, organizatorem i dowódcą 34. pułku piechoty (1918/1919), zastępcą inspektora Szkół Piechoty (1919), szefem sztabu dowództwa Okręgu Generalnego Poznań (1919-1920), dowódcą 31, 20 oraz 22 Brygady Piechoty (1920-1921), dowódcą 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu (1921-1926), II wiceministrem spraw wojskowych (1926-1931).

W 1931 r. został I wiceministrem spraw wojskowych. Funkcję tę pełnił do maja 1934 r. Następnie został Inspektorem Armii z siedzibą we Lwowie (1934-1939).

W 1924 r. uzyskał stopień generała brygady, a w 1931 r. generała dywizji.

11 lipca 1939 r. został mianowany dowódcą Armii „Karpaty", którą w czasie kampanii polskiej dowodził do 12 września 1939 r. Tego dnia opuścił armię i wyjechał najpierw do Lwowa, a następnie do Naczelnego Dowództwa w Brześciu. Tam  został mianowany dowódcą obrony Przedmościa Rumuńskiego.

Po agresji Związku Sowieckiego na Polskę, 18 września przekroczył granicę z Rumunią i został internowany.

Po przedostaniu się na Bliski Wschód, początkowo służył w Ośrodku Zapasowym Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, a następnie w tzw. Drugiej Grupie w Palestynie.

Po wojnie zamieszkał w Londynie i brał czynny udział w życiu politycznym emigracji.

Zmarł 17 lipca 1958 r. w Londynie. Pochowany został na cmentarzu Hampstead.

Był odznaczony m.in.: Orderem Virtuti Militari kl. V, Orderem Polonia Restituta kl. II, Krzyżem Niepodległości, sześciokrotnie Krzyżem Walecznych oraz Złotym Krzyżem Zasługi.