Urodził się 18 czerwca 1896 r. w Jaworowie w woj. lwowskim.

Uczęszczał do gimnazjum w Złoczowie (1907) i Tarnowie (1908-1914). Maturę uzyskał w Nowym Targu w 1915 r.

W 1912 r. wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich (PDS). Był organizatorem i instruktorem 14 PDS w Tarnowie.

W sierpniu 1914 r. wstąpił do Legionów Polskich. Był dowódcą plutonu i kompanii w 3 batalionie l pułku piechoty. W 1916 r. uzyskał stopień porucznika.

Po kryzysie przysięgowym jako obywatel austriacki został wcielony do armii austriackiej.

W listopadzie 1917 r. ukończył szkołę oficerów rezerwy. Następnie do końca października 1918 r. był kolejno: dowódcą plutonu i kompanii w 20, 46 oraz 57 pułku piechoty, z którymi walczył na  froncie włoskim.

W listopadzie 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo był dowódcą batalionu w kadrze 5 pułku piechoty, a następnie dowódcą kadry 1 pułku piechoty Legionów.

Od marca 1919 r. do lutego 1920 r., już jako kapitan, dowodził 3 batalionem 1 pułku piechoty Legionów, wyróżniając się podczas zdobywania Wilna w kwietniu 1919 r.

Brał udział w walkach przeciwko wojskom sowieckim na froncie litewsko-białoruskim i na Łotwie.

Od lutego do czerwca 1920 r. był dowódcą batalionu zapasowego 1 pułku piechoty Legionów. Awansowany do stopnia podpułkownika, został dowódcą 167 pułku piechoty, przemianowanego później na 75 pułk piechoty. Obowiązki te pełnił od czerwca 1920 r. do maja 1923 r.

W 1921 r. ukończył kurs wyższych dowódców przy dowództwie Okręgu Generalnego w Poznaniu, a dwa lata później w 1923 r. kurs dowódców pułków w Rembertowie.

Od maja 1923 r. pełnił kolejno funkcje: dowódcy 40 pułku piechoty we Lwowie (1923-1927),  dowódcy piechoty dywizyjnej 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu (1927-1928), szefa Biura Ogólno-Administracyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych (1928-1931), zastępcy II wiceministra spraw wojskowych (1931-1934).

W 1924 r. awansował do stopnia pułkownika, a w 1933 r. uzyskał stopień generała brygady.

Od 1934 r. dowodził Okręgiem Korpusu Nr IV w Łodzi, a od 1938 r. Okręgiem Korpusu Nr VI we Lwowie.

W czasie kampanii polskiej we wrześniu 1939 r. dowodził odcinkiem „Węgry” w Armii „Karpaty”, a następnie obroną Lwowa. 21 września 1939 r. podpisał umowę kapitulacyjną z dowództwem sowieckim.

Po kapitulacji przedostał się przez Rumunię do Francji, skąd został ewakuowany do Wielkiej Brytanii.

Od października 1940 r. do sierpnia 1941 r. był dowódcą 3 Brygady Strzelców Karpackich, następnie do sierpnia 1943 r. dowodził  Brygadą Szkolną.

Od sierpnia 1943 r. do listopada 1945 r. w sztabie Inspektora Wyszkolenia Wojska.

Po zakończeniu wojny wyjechał do Wielkiej Brytanii.

Zmarł 29 września 1972 r. w Newcastle on Tyne i został pochowany na cmentarzu Ali Saints.

Był odznaczony m.in.: Orderem Virtuti Militari kl. IV i V, Krzyżem Niepodległości, Orderem Polonia Restituta kl. IV, czterokrotnie Krzyżem Walecznych oraz Złotym Krzyżem Zasługi.